เม่น

posted on 04 Dec 2009 01:51 by sadnaiwannakadeethai
เม่น
ชื่อสามัญ : Porcupine
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Atherurus macro
วงศ์ : HYSTRICIDAE
ชื่ออื่น : -

                สัตว์ที่มีแผงขนแหลมคมเป็นเกราะป้องกันภัย แม้จะตัวเล็กแต่กลับเป็นที่กลัวเกรงของสัตว์ใหญ่ เพราะขนของมันไม่ปราณีใครที่เข้ามาหมายทำร้ายมัน
ลักษณะจำเพาะ
                เม่น เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทฟันแทะ มีอู่หลายชนิด ขนบริเวณหลังจะยาวมากและค่อยๆสั้นลง ส่วนท้ายขนมีลักษณะแบนและเป็นร่องยาวด้านบน ที่โคนหางมีขนสั้น ช่วงกลางหางเป็นเกล็ดและที่ปลายขนจะหนาเป็นกระจุกแต่จะแบนและแข็ง ถ้าเป็นขนที่หัวและขาและใต้ท้องจะแหลมแต่ไม่แข็ง มีเล็บที่แข็งแรงสำหรับขุดดิน
การดำรงชีวิต
                อาศัยตามป่าทั่วไป โดยเฉพาะป่าที่ใกล้น้ำ ชอบขุดดินเพื่ออยู่อาศัยบางครั้งขุดริมตลิ่ง ออกหากิเวลากลางคืนและไปกันหลายตัว ส่วนกลางวันจะนอนในโพรงดิน รากต้นไม้ใหญ่หรือซอกหิน
อาหารคือ ผัก หญ้า เผือก มัน หน่อไม้ ผลไม้ รากไม้ กระดูกสัตว์ แมลง เขาสัตว์ วิ่งเร็วพอสมควร ชอบสะบัดหางให้สั่นเพื่อเกิดเสียง 
                ผสมพันธุ์เมื่ออายุ ๒ ปี ตั้งท้อง ๔ เดือน ออกลูกครั้งละ ๑-๔ ตัว อายุราว ๑๐ ปี
ถิ่นที่อยู่อาศัย
                ในทวีปเอเชีย เช่น จีน อินเดีย พม่า เวียดนาม ลาว กัมพูชา มาเลเซีย อินโดนีเซีย และ ไทย
เม่นในวรรณคดีไทย
                หมูเม่นเห็นพรอมแพรม                                              ขนตัวแหลมแซมนักหนา
ใครปะจะจับมา                                                                    พองขนสะบัดสลัดถูกแทงฯ
                หมูเม่นขนเสี้ยมทั่ว                                        กายา
ขนแหลมแซมหนั่นหนา                                                   แน่นซร้อง
ใครปะจะจับมา                                                                    ดูเล่น  ก็ดี
พองขนสะบัดสลัดต้อง                                                      ติดหน้า  ถูกแทงฯ
                                                                             (กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง : เจ้าฟ้าธรรมธิเบศ)

                ไกรสรกาสรคชสาร                                       กวางฟานละมั่งเมียงเคียงคู่
ชะมดเม่นเต้นตามกันพรั่งพรู                                          ระมาดหมู่นระเพนกิเลนลา
พระชี้บอกวนิดาดวงสวาท                                                เจ้าดูสัตว์จัตุบาทกลาดป่า
ฝูงสนมกำนัลกัลยา                                                             ชมคณานกไม้สำราญใจฯ
                                                                                                                                                 (อุณรุท : รัชกาลที่ ๑)

                ระมาดเม่นหมูหมีเที่ยวหนีเร้น                   เลียงผายลเผ่นไหล่ผาโหยง
ควายเถื่อนถึกกระทิงวิ่งตะโพง                                        เสือโคร่งโดดผับไปลับตาฯ
                                                                                                                                             (เงาะป่า : รัชกาลที่ ๕)

                อีเห็นเม่นหมูหมู่ชะมด                                                กระจงจดจ้องกีบดูหยิบหย่ง
ละมั่งระมาดผาดเผ่นออกจากพง                                     กระซู่ส่งซัดกระทิงออกวิ่งโพรงฯ
                                                                                                                                      (เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน)

                ในวรรณคดีไทยกล่าวถึงเม่นเกี่ยวกับพฤติกรรมการป้องกันตัวเองโดยการสลัดขน และขนนี้อาจทำให้ศัตรูเสียชีวิต   นอกจากนี้ยังกล่าวถึงพฤติกรรมการหาอาหารของเม่น และ ในกรณีที่ใช้ขนเม่นเป็นอุปกรณ์ในการตกแต่งทรงผมและสอยไรผม                           

edit @ 5 Dec 2009 00:26:59 by สัตว์ในวรรณคดีไทย

Comment

Comment:

Tweet