ลิ่น

posted on 04 Dec 2009 01:52 by sadnaiwannakadeethai

ลิ่น
ชื่อสามัญ  :   Pangolin
ชื่อวิทยาศาสตร์  :    Manis spp.
วงศ์   :         MANIDAE
ชื่ออื่น  :     นิ่ม,นางอาย 

         “ลิ่น” หรือ “นิ่ม” หรือที่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “นางอาย” เหตุเพราะ เมื่อเวลาพบเห็นศัตรูมันจะม้วนตัวขดเป็นลูกกลมๆเพื่อป้องกันภัยด้วยเชื่อว่าตนเองมีผิวหนังเป็นเกล็ดป้องกันภัยได้นั่นเอง
ลักษณะจำเพาะ
                ลิ่น หรือที่นิยมเรียกกันว่า ตัวนิ่ม เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีเกล็ดแข็งหนาปกคลุมตัวเหมือนสวมเสื้อเกราะ ใต้เกล็ดมีขน ๒-๓ เส้น สามารถเผยอและหุบเกล็ดได้ เป็นสัตว์ที่ไม่มีฟัน มีหูเล็กมาก ตาเล็ก ปากยื่นยาวเป็นรูเล็กๆในปากมีลิ้นยาวใช้แลบออกตวัดอาหารเข้าปากได้โดยสะดวก ลิ่นในประเทศไทยมีอยู่ ๒ ชนิด คือ
           ๑. ลิ่นจีน (Manis javanica) ตัวยาว หางยาว เกล็ดหนาแข็ง ม้วนตัวได้
           ๒. ลิ่นชวา (Manis pentadactyla) ตัวเล็กกว่าลิ่นจีน และหางยาวมาก
การดำรงชีวิต
                ลิ่นจะอาศัยอยู่ตามพื้นดิน เมื่อเจอศัตรูหรือภัยใดๆ ก็จะม้วนตัวกลมเก็บหัวไว้ข้างในเพื่อหลบภัย ทำให้ง่ายต่อการถูกจับ ในยามหาอาหารจะใช้เล็บที่ยาวและแข็งแรงขุดหาแมลงตามโพรงไม้ ชอบหากินตามพื้นดินในเวลากลางคืน และขุดรูนอนพักผ่อนใต้ดินในเวลากลางวัน อาหารของลิ่น คือ มด ปลวก และแมงเล็กๆ ฤดูผสมพันธุ์ไม่แน่นอน ออกลูกเป็นตัว โดยลูกที่ออกมานั้นจะตัวสีแดง ต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์เกล็ดจึงจะแข็งและหนาขึ้น
ถิ่นที่อยู่อาศัย
                สามารถพบลิ่นได้ในป่าทุกประเภท โดยเฉพาะในป่าแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยพบตามอุทยานแห่งชาติต่างๆเกือบทุกแห่ง โดยเฉพาะทางภาคใต้แต่ในปัจจุบันการที่จะพบนิ่มในป่าไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป เพราะถูกมนุษย์ล่ามาขายจำนวนมาก ทำให้สัตว์ชนิดนี้ใกล้สูญพันธุ์แล้ว
ลิ่นในวรรณคดีไทย
                ลิ่นแล่นแผ่นดินหลาย                                                              เห็นคนอ้ายส้อนหน้าตา
คนเขาเอาตัวมา                                                                                       ขดตัวไว้ไม่คลี่คลาย
ตัวลินเป็นเกล็ดถั้ว                                                                                   กายา
หัวหางขดหน้าตา                                                                                   ซ่อนไว้
คนเขาเอาตัวมา                                                                        ดูบ่อย
ยื้อคร่าแกะแคะได้                                                                                   ไม่เขลื้อนคลาคลาย
ตัวตุ่นงุนคลาคลาน                                                                   ได้อาหารเข้าในโพรง
ชอบกลต้นสำโรง                                                                      เข้าเคล้าคู่อยู่เปนรัง
                ตัวตุ่นค่อยเตื้องเต้น                                                  หลังโกง
ฉวยสัตว์เข้าในโพรง                                                                 ไต่เต้า
ชอบกลต้นสำโรง                                                                                    รังร่ม
พาคู่เคียงคาเคล้า                                                                       อยู่ถี้รวงรัง
ฝูงอ้นด้นแผ่นดิน                                                                     กินรากไผ่ใบรวกผุย
ปล่องเห็นเป็นขี้ยุย                                                                    คุ้ยดินร่วงกลวงเป็นโพรง
                ฝูงอ้นด้นข่วนฟุ้ง                                                                    ดินขจุย
รากไผ่ไม้รวกผุย                                                                      กัดแหง้น
เห็นช่องปล่องดินขุย                                                                ขุดอยู่
ดินร่วงกลวงทางแหล้น                                                               ลอดเลี้ยวในโพรง
                                                                  (กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง : เจ้าฟ้าธรรมธิเบศ)

                ในวรรณคดีไทยมักกล่าวถึงตัวนิ่มหรือลิ่นในบทชมสัตว์ป่า เช่น ในกาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดงข้างต้น กล่าวถึง ตัวลิ่น เกี่ยวกับพฤติกรรมของสัตว์รูปร่างแปลกชนิดนี้ คือเมื่อเวลาเจอศัตรูก็จะขดตัวซ่อนตัวป้องกันภัย แล้วมนุษย์ก็เอามันมาแกะดูบ่อยครั้ง ทำให้เห็นธรรมชาติของสัตว์ชนิดนี้ได้เป็นอย่างดี

edit @ 5 Dec 2009 00:26:45 by สัตว์ในวรรณคดีไทย

Comment

Comment:

Tweet