แรด

posted on 04 Dec 2009 01:52 by sadnaiwannakadeethai
แรด
ชื่อสามัญ : Rhinoceros
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Rhinoceros  sondaicus
วงศ์ : RHINOCEROTIDAE
ชื่ออื่น : ระมาด

                “แรด”  สัตว์ป่ารูปร่างสูงใหญ่ทะมึน หนังหนา จนถูกคนเรานำมาใช้เป็นคำเปรียบเทียบในทางไม่ดี และสายตาจะมองไม่ค่อยเห็นแต่ประสาทหูและจมูกดีมาก ถ้ารู้สึกผิดปกติจะวิ่งชนทันที
ลักษณะจำเพาะ
                เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ หนังหนา แข็ง มีหลายสายพันธุ์คือ แอฟริกามี ๒ ชนิด อีก ๓ ชนิดอยู่เอเชีย ได้แก่ แรดอินเดีย ชวาและสุมาตรา
                แรดอินเดีย รูปร่างใหญ่โต มีนอเดียว หนังหนา ที่ตะโพกมีกลุ่มนูนกลมเห็นได้ชัด หางสั้น
                แรดสุมาตราหรือกระซู่ ขนาดเล็กที่สุด มี ๒ นอและหนังที่พับข้ามหลังก็มีพับเดียว เมื่อตอนเล็กๆมีขนคอยาว เวลาต่อสู้ส่วนมากใช้ปากกัดมากกว่านอขวิด
                แรดชวาหรือแรดไทย มีนอเดียว ตัวเล็ก มีหนังหนาพับข้ามหลัง ๓ พับ
การดำรงชีวิต
                แรดชอบอาศัยอยู่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำ บริเวณที่มีพืชและทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ชอบหากิน
ตัวเดียว แต่อาจพบแม่อยู่กับลูก อาหารคือ หญ้า พืชน้ำและเปลือกต้นไม้ มีจมูกดมกลิ่นได้ดี สายตาสั้น ตาบอดสีและหูดี มีความว่องไวในตอนกลางคืน ชอบแช่ในน้ำ ตัวผู้พร้อมผสมพันธุ์เมื่ออายุ ๙ ปี ส่วนตัวเมียพร้อมผสมพันธุ์เมื่ออายุ ๔ ปี ตั้งท้องนาน ๔๗๔-๔๘๘ วัน ออกลูกครั้งละ ๑ ตัว  มีอายุราว ๓๐-๔๐ ปี และใกล้ที่จะสูญพันธุ์แล้ว
ถิ่นที่อยู่อาศัย
                พบแรดในประเทศบังกลาเทศ พม่า ลาว กัมพูชา เวียดนาม เกาะสุมาตราและเกาะชวาของอินโดนีเซีย ส่วนประเทศไทยอาจพบได้ที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี แต่ก็หาได้ยากเช่นกัน
แรดในวรรณคดีไทย
                ถึงโตรกตรวยห้วยพระยูนจะหยุดร้อง                     เห็นแรดนอนอยู่ในดงให้สงสัย
เรียกกันดูด้วยไม่รู้ว่าสัตว์ใด                                                 เห็นหน้าใหญ่อย่างจระเข้ตะคุกตัว
มันเห็นหน้าทำตากระปริบนิ่ง                                                เห็นหลายสิ่งคอตางทั้งหางหัว
รู้ว่าแรดกินหนามให้คร้ามกลัว                                               ขยับตัววิ่งพัลวันไปฯ
                                                                                                                   (นิราศเมืองแกลง : สุนทรภู่)

                ระมาดไม่อยากหนามฤๅยามนี้                      มายวนยีรำรับกันสับสน
น้อยฤๅนั่นสองเสือก็เบื่อคน                                        หมีหยุดค้นผึ้งรวงก็ห่วงใยเจ้ากวางทองไม่ปองผล           มะลื่น                                                       ลองชมชื่นชมกันอยู่หวั่นไหว
ถึงเราเดียวก็ไม่เปลี่ยวดวงฤทัย                                   อยู่ในกลางสมุนที่คุ้นเคย
                                                                                                                            (เงาะป่า : รัชกาลที่ ๕)

                ระมาดผาดเริงแรง                                                         ฟันคางแขงแกล้งกัดวัลย์
เถาใหญ่ใกล้ปากมัน                                                                            กัดขาดสนิทติดปากไปฯ
                ระมาดอาจร่านเหรี้ยว                                                    แรงขยันฟันฟางคางแข็งวัลย์                                                                            กิ่งเกี้ยว
เถาใหญ่ใกล้ปากมัน                                                                            คาคาบ
กัดขาดสนิทติดเขี้ยว                                                                            ย่ำย้ำกินพลางฯ
                                                                             (กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง : เจ้าฟ้าธรรมธิเบศ)

                ในวรรณคดีไทยกล่าวถึงแรดในบทชมธรรมชาติ ชมสัตว์ หรือในบทที่กล่าวถึงการล่าสัตว์ นอกจากนี้ยังกล่าวในบทชมป่า หรือการเดินทางของกวีหรือตัวละคร กล่าวถึงลักษณะพฤติกรรมของแรด และ ยังกล่าวถึงสถานที่ที่เกี่ยวกับแรด

edit @ 5 Dec 2009 00:24:38 by สัตว์ในวรรณคดีไทย

Comment

Comment:

Tweet