ค่าง

posted on 04 Dec 2009 02:05 by sadnaiwannakadeethai

ค่าง
ชื่อสามัญ : Langur
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Bubalus bubalisPresbytis sp.
วงศ์ :  CERCOPITHECIDAE
ชื่ออื่น :   -
                สัตว์ป่าจำพวกลิงที่มีหางยาวเป็นเอกลักษณ์ เป็นสัตว์ที่มีสายตาว่องไว และตื่นตกใจง่ายยามดที่เห็นคนจะกระโจนขึ้นยอดไม้หนีทันที
ลักษณะจำเพาะ
                ค่างเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีรูปร่างอย่างลิง แต่ต่างกันตรงที่มีหางยาวมาก มีขนปกคลุมลำตัวสีเทาจนถึงสีเทาเข้ม ซึ่งทั่วโลกมีค่างอยู่ ๓๗ ชนิด ใน ๖ สกุล
                ในประเทศไทยพบค่าง ๔ ชนิด คือ ค่างดำ ซึ่งมีสีดำตลอดตัว ค่างแว่นถิ่นใต้ มีขนรอบดวงตาเป็นวงกลมสีขาวคล้ายแว่น  ค่างแว่นถิ่นเหนือ มีขนรอบตาเป็นสีขาวคล้ายแว่นแต่ต่างกันกับค่างแว่นถิ่นใต้เล็กน้อย และค่างหงอกหรือค่างเทา ลำตัวมีขนเป็นสีเทา นอกจากนั้นลักษณะต่างๆ จะคล้ายๆ กัน
การดำรงชีวิต
                พบค่างตามป่าทั่วไป ทั้งป่าชายฝั่งทะเล และป่าชายฝั่งที่เป็นที่ลุ่มต่ำ หรืออยู่ตามสวนยาง ปัจจุบันจะหาดูค่างได้ยากแล้ว  เพราะค่างหลายชนิดถูกคุกคามจากมนุษย์ทั้งการล่าและการจับไปขายเป็นสัตว์เลี้ยงหรือไปเป็นอาหารป่า ทำให้ประชากรค่างลดลงอย่างรวดเร็ว  โดยสัตว์ชนิดนี้จะชอบออกมากินข้าวตามทุ่งนาใกล้ๆสวน เป็นสัตว์ที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็กๆ ๕-๖ ตัว นานๆจึงจะพบอยู่ตัวเดียว อาหารคือไม้ ผลไม้ หรือแมลง การผสมพันธุ์ของค่างจะคล้ายกันลิง คือเมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ค่างก็จะจับคู่กัน แล้วตั้งท้องประมาณ ๔ เดือน ออกลูกครั้งละ ๑ ตัว ลูกค่างจะอยู่กับแม่จนกว่าจะโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ หรืออายุประมาณ ๑ ปีก็จะแยกกับแม่
ถิ่นที่อยู่อาศัย
                ค่างอาศัยอยู่ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในพม่า มาเลเชีย อินโดนีเซีย สำหรับประเทศไทยพบตามแนวเทือกเขาตะนาวศรีและทางภาคใต้
ค่างในวรรณคดีไทย
                ลูกค่างย่างย้อมชาด                                                  ชมพู เหลืองอ่อนโอ้เอ็นดู                                                                เด็กน้อยแม่อุ้มชุ่มชื่นชู                                                                      ชมลูบ   จูบเอยกอดแบบแนบอกห้อย                                                              หกโน้มโถมทะยานฯ
                                                                                                                            (โคลงนิราศสุพรรณ : สุนทรภู่)
                    บนยอดเขาเหล่าชะนีผีโขมด                   เสียงวิโรธร้องเพรียกร่ำเรียกผัวลิงลมน้อยห้อยโหนหิ้วโยนตัว                                  ฝูงค่างยั้วเยี้ยวิ่งไต่กิ่งรังฯ
                                                                                                                                         (สิงหไกรภพ : สุนทรภู่).

                เห็นปลาตีนกินโคลนตาโปนโป่ง               ครีบกระโดงพลิ้วพลิกกระดิกหางบ้างกัดกันผันผยองทำพองคาง                              ทั้งลิงค่างคอยเที่ยวล้วงเปี้ยวปูฯ
                                                                                                                           (นิราศพระแท่นดงรัง : สุนทรภู่)

                คิดจะเป่ากระเหว่าไปบ้าง                                         เสียงค่างร้องพิลึกกึกก้องคว้าบอเลาเข้าไปด้อมมอง                                           ย่างย่องแหงนชะแง้แลดูฯ              (เงาะป่า : รัชกาลที่ ๕)

                โน่นไม้คางข้างเขาล้วนเหล่าค่าง                    บ้างเกาคางห่มคางบ้างถ่างขาตะลิงปลิงลิงวิ่งไล่ลิงมา                                         ลิงถลาโลดไต่ไม้ลางลิงฯ
                                                                                                                                     (เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน)

                ในวรรณคดีไทยกล่าวถึงพฤติกรรมของค่างไว้หลายพฤติกรรม เช่น การนั่ง เกาคาง การกิน การไต่ไปบนกิ่งไม้ หรือการส่งเสียงร้อง ทำให้เห็นได้ว่าค่างเป็นสัตว์ที่คนไทยรู้จักกันอย่างดีมาช้านาน

                อีกบทบาทหนึ่งของค่างที่ปรากฏในวรรณคดีคือการเป็นอาหารของมนุษย์ เช่น ในบทพระราชนิพนธ์เรื่องเงาะป่า  ชาวเงาะกินเนื้อค่างย่างเป็นอาหารในงานเลี้ยงงานแต่งของฮะเนากับลำหับ ที่นับว่าอร่อยมากจึงต้องขอกันกิน

edit @ 4 Dec 2009 21:13:35 by สัตว์ในวรรณคดีไทย

Comment

Comment:

Tweet

#1 By (171.99.45.191|171.99.45.191) on 2014-04-15 07:40